پيش آمدم شبى كه كشيده‌تر از امل * در پيش من رهى كه كشنده‌تر از محن بر مشك شب ز ديده من توده ناردان * بر خاك ره ز قامت او رسته نارون راهى چو آسمان كه نجومش بود ز ريگ * دشتى چو بوستان كه شجر دارد از شجن طولش چو طول بحر و نه لؤلؤ در آن نه آب * عرضش چو عرض تيه و نه سلوى در آن نه من در تيرگى چو روز ستم‌ديدگان هوا * در روشنى چو روى پرىپيكران پرن رنجى كه جان من به همه باب از او كشيد * مرغان كشند ز آتش سوزان و بابزن درين قصيده التزام سرو و ماه كرده در مدح سيّد مذكور لعبت لاغر ميانى دلبر فربه سرين * قامتت را سرو جفت و صورتت را مه قرين سرو بالايى و مه‌سيما و جز من كس نخواند * ماه را لاغر ميان و سرو را فربه سرين سرو كى دارد زبان و اندر زبان شيرين‌سخن * ماه كى دارد دهان و اندر دهان درّ ثمين قامت تست اى پسر گر سرو مىخواهى چنان * صورت تست اى صنم گر ماه مىجوئى چنين تا نديدم قد تو سروى نديدم در چمن * تا نديدم روى تو ماهى نديدم بر زمين